Oepskanker

Het verhaal van Frank

Ik voel me een beetje grieperig

mei23

Ik ben een beetje grieperig!

Al dagen heb ik het gevoel van koorts en ik ben ook een beetje duizelig. In de nachten zweet ik met gemak een colafles mijn bed in, echt heel ranzig wakker worden in een drijfnat nest.
Achter mijn bureau opkijkend van mijn scherm begint het toch wel een beetje te draaien, ik grijp naar mijn hoofd en zeg hardop ‘wat is dit?’.
Volgende ochend naar de dokter gebeld, en een afspraak geregeld.
Bij de dokter uitgelegd dat ik me grieperig voel, ik duizeligheid ervaar en ‘s nachts zo onwijs moet zweten. De dokter kon niks vinden en kreeg het advies ‘doe rustig aan, blijf even thuis’.

Dat heb ik dus gedaan, ik bleef thuis.
Na een week was het 0 minder geworden, en besloot ik de dokter weer te bellen, deze was op vakanie :( of het haast had….wist ik veel, ben wat duizelig, ik zweet veel.
Weer een week later is de dokter terug van vakantie: ik doe mijn verhaal weer, ik ben duizelig, ik zweet als een malle en het voelt alsof ik griep heb.
Doc kon weer niks vinden ‘je moet maar wat bloed laten prikken denk ik’, zei hij hardop ‘heb je echt niks anders nog?’ vroeg hij.

Nou… ik was veel in bad geweest de laatste dagen en als ik dan uit bad kwam (ik zet het bad alijd op standje vulkaan water) voelde ik dat 1 bal pijn deed, alsof ik er een tik op gehad had.
‘NOU! ga maar even liggen dan’, zei hij.
Daar lig je dan dacht ik, een man die zich door een andere man bij zijn ballen laat pakken.
De dokter liet mijn testikel eens even door zijn vingers rollen en keek mij direct met grote ogen aan: ‘O! dit is niet goed’, zegt hij!
‘Kleed je maar weer aan, ik ga direct met het ziekenhuis bellen, ik wil dat je vandaag nog gezien wordt.’

De dokter belde met het ziekenhuis, en aan de lijn hoor ik het hem zeggen: ‘een testis kanker’ ..wtf.. kanker? Zei hij dat nou echt?
‘Om 3 uur word je verwacht bij urologie in Alkmaar, maar voordat je gaat, ik heb een arts in opleiding mag deze ook even voelen? Het komt namelijk niet veel voor en het zou zeer leerzaam zijn.’
Eeeh ja sure, als deze arts in opleiding hiermee ooit een leven kan redden dan sure!
En daar kwam de arts binnen, een meisje van een jaar of 25/26 haha, nou ga maar weer liggen dan. Gelukkig was het geen knapperd en zit je nog met je hoofd bij het woord kanker.
Die voelde het ook en de dokter gaf nog wat aanwijzingen, klaar met dat gevroet daar beneden? Haha!

En dan naar huis, daar was mijn vrouw die ik het ook even moest vertellen, we waren bijna een jaar getrouwd, hebben een dochter van 1,5 op dat moment en een 2e kleintje op komst.
De tranen kwamen wel tevoorschijn maar ik was kalm, echt verrassend kalm zelfs.
Toen mijn moeder bellen, die was helemaal kapot ..ik had niet goed nagedacht toen ik het haar vertelde, ik had niet gechecked of er iemand bij haar in de buurt was.
Maar gelukkig was Guus er! Want ja als je zoon van 29 dan opeens kanker heeft zit de schrik er goed in.
Maargoed ik heb het dan wel verteld maar “officieel” weten we nog niks.

15:00: Ziekenhuis MCA Alkmaar, eerst langs de echoscopist (dubbele woordwaarde bij Wordfeud). Die ziet op de echo een plaatje ala deathstar, het is een maan met een donkere krater erin met een diameter van 3 cm… niet goed dus.

Dan naar de poli urologie, het duurt niet lang en ik mag bij de arts komen, wat blijkt, het is een knappe vrouw en ja die wil ook even voelen.
En ook deze keer is er niks romantisch aan, haar idee is ook ‘het is mis’ en dr Baard (geen naam voor een vrouw) verteld dat ik de volgende dag al geopereerd zal worden…mijn reactie: ‘ je kan er maar vanaf wezen!’
Op de weg naar huis allerlei mensen gebeld, mijn vader, mijn broer, mijn werk en vrienden.. elke reactie is hetzelfde: schrik!
Na wederom weer een nacht gruwelijk zweten en duizeligheid (ook met ogen dicht) is de grote dag aangebroken, ik zal snel als bikkel door het leven gaan.
Om 0900 afspraak bij de anestesist, ik ga voor een ruggenprik om de simpele reden dat ik narcose doodeng vind.
Gesprekje is snel klaar en ik mag naar de verpleegafdeling, daar aangekomen mag ik direct uit de kleren en in een operatieschort stappen,
Zodra ik lig krijg ik een pilletje om te kalmeren….die deed dus echt werkelijk niks!

Ik werd de operatie kamer ingereden, daar stond een bekende blonde dame, een vriendin van mijn ouders, ‘daar lig ik dan’, dacht ik.
Eenmaal in de operatie kamer werd direct de ruggenprik gezet, om die even sneller naar beneden te laten zakken werd de operatie tafel gekanteld ..en toen dat gebeurde en ik weer terug moest weet ik nog dat de tafel vastliep ..heb ik weer.
‘Voel je dit?’, vroeg de assistente, ‘WAT bedoel je’, zeg ik. Mooi, we kunnen beginnen.
De arts kwam nog even bij me om te vragen of ik een implantaat wilde heben, dat vond ik niet nodig (hij overigens ook niet).
Tijdens de operatie, die werkelijk niet meer dan 15 tot 20 minuten duurde, werd ik een beetje ongemakkelijk en steeg de ruggenprik omhoog. Ik kreeg een roesje. Nou heb ook daar niks van gevoeld.
‘ZO KLAAR’, was de uitspraak van de arts, ‘het is goedgegaan’.

Op de verkoever kamer raakte ik mijn benen aan, wat weird is dat! Twee van die dode stelten die warm aanvoelen maar verder echt niks meer doen!
Na een tijdje naar mijn eigen kamer gerold, en daar wachten tot het gevoel weer in mijn benen komt, dit duurde best lang.
En toen was het gevoel terug maar mag je pas weg als je hebt geplast ..dat heb ik maar even verzonnen want wou gewoon echt graag naar huis. Zo geschiedde :)
Lopen deed goed pijn, dit omdat er een snee van 8 cm in je lies zit, daarvandaan verwijderen ze de bal. Dus dan maar in de rolstoel en geduwd worden door mijn vrouw met dikke buik, geen gezicht whaha.
Thuis aangekomen direct begonnen met paracetamol spiegel opbouwen. Hoesten en niezen is redelijk killing! Maar na een week ben je van de pijn af, grotendeels!

Na een paar dagen was ik toch wel benieuwd hoe het dan is om klaar te komen :) haha, toch spannend, maar je merkt echt werkelijk niks van. Je bent nogsteeds die grote vulkaan!

In het ziekenhuis een CT scan maken om te kijken of er uitzaaiingen zouden zijn en bloed prikken. De bal werd opgestuurd naar het VU vermoed ik, die doen er een biopt op.
Bloed waarde LDH was ruim 500 waar 210-220 de norm is volgens mij. Na de operatie waren bijna AL mijn klachten als sneeuw voor de zon verdwenen!
Ik heb nog 2 nachten gezweet maar de rest was allemaal weg! De LDH waarde zakte als een baksteen naar de norm, dus iedereen was voorzichtig blij.
Op de CT-Scan was een grote lymf bij mijn lever te zien, echter was dat niet typisch voor zaadbalkanker (de locatie).
Er werd een second opinion in de Daniel den Hoed kliniek aangevraagd, deze vonden dat we nog wel even konden wachten.
De dag erna komt de uitslag binnen van het biopt: het was inderdaad kanker, een seminoom in Stadium 1 (de lymf bij mijn lever werd niet meegerekend).
De behandel methode is nu waakzaam wachten, dat wil zeggen elke 3 maanden bloed controle en een longfoto + CT scan.

One Comment to

“Ik voel me een beetje grieperig”

  1. Avatar september 10th, 2012 at 20:47 Koen Bart Says:

    Zet hem op! Liefs Koen, Ellen en Fenne


Email will not be published

Website example

Your Comment: