Oepskanker

Het verhaal van Frank

Afweer systeem

juli31

Maandag 30 juli, dag 14:

Ik voel me deze ochtend prima, ik heb niet goed geslapen en heb pijn in mijn hoofd maar de witte vrienden doen goed hun werk.

Ik ga een stuk fietsen, tijdens het fietsen kom ik opa Niek tegen die uiteraard vraagt hoe het met me gaat vandaag… nou heul best eigenlijk!
Hoe anders kan een dag dan lopen.
Ik fiets door naar Guus, doe daar een bakkie en op de terugweg koop ik nog even wat deo bij het Kruidvat (die hadden 3 halen 2 betalen van Axe, altijd fijn!)

Nog steeds voel ik me prima, het is gezellig met het gezin thuis, maar tegen een uur of 3 word ik wat moe, en rillerig.
Ik kruip even lekker in bed, even een tukkie want tsjah, die chemo zal wel zijn tol eisen.
In bed blijf ik maar rillen, ik krijg het maar niet warm! Dat betekent maar 1 ding: Koorts en als ik Koorts zou krijgen buiten de 24 uur na toediening van de chemo moest ik aan de bel trekken.

Maar hoeveel koorts heb je dan? Schat! waar is de thermometer?
Pak die van Silvijn maar, wel eerst even ontsmetten met alcohol :) ja babypoep onder je oksel is niet de bemesting waar ik naar opzoek was.
Ding ontsmet en plop onder de oksel..wachten..1 minuut, 2 minuten..wat een GRAFDING waarom piept ie niet?
Schaaaaat dat ding doet het niet! ‘Je moet hem even in je reet stoppen dan meet hij beter’…..in mijn reet? Serieus!? Ik ben al door alle emotionele gebeurtenissen zwaar homo geworden maar om nu ook dingen in mn gat te proppen… nja het moet maar.

Zo’n thermometer is maar een klein ding maar het voelt als een flinke mannenduim! We bestellen direct zo’n oorthermometer!

Maargoed na een minuut piept ie wel! ha!  39.4 :( das niet best! Dat wordt bellen.
Nu ben ik niet zo van het bellen als je je even niet lekker voelt  maar Anke (mijn vrouw) dringt aan.

Gebeld, ik moet me melden bij de EHBO, ‘oh en neemt u maar een tas mee met spullen er is een kans dat u moet blijven’….dat zal wel, dacht ik.
Op de EHBO aangekomen EERSTE HULP moeten we even 45 minuten wachten.
De hele reutel, bloed, urine, longfoto.

Na een uur komen de waardes van het bloed binnen, dr Bonnie komt me het nieuws brengen, normaal als ze zich voorstelt moet ik altijd wel lachen van binnen, het is een leuke meid en d’r naam doet t ‘m, maar ik zie aan d’r hoofd dat ze geen goed nieuws heeft.
Witte bloedlichaampjes staan op een waarde van 0.3 en dit was de dinsdag ervoor 4.2 dus das erg weinig.
Koorts is ook nog steeds aanwezig dus welkom, u mag weer blijven. !@#%*^$# ik kan wel janken! Ik wil naar huis naar mijn kindjes!
Maar nee, ik moet weer aan het infuus, nu een antibiotica infuus.

Ik moet naar de afdeling acute opname, ik kom op een zaal met 4 anderen.. 3 oudere dames en 1 man.  Er was geen ruimte voor mij al1.
Ik zit echt even in zak en as, getverdemme waarom heb ik dit nou weer? Hoe ga ik slapen? Ik weet het antwoord wel: NIET!

Ik ben aangekoppeld aan het het infuus, dan belt de afdeling Oncologie: er is toch een plekje voor me.
Dat is handiger met de toiletten (chemische zeik), de was en de afdeling kent me.

Oh dear lord, lig ik weer op die naargeestige plek, ik weet niet of dit wel beter is dan hiervoor.
Ik kom op een zaal met 2 oudere heren in de categorie grootvader en 2 dames waarvan de leeftijd me niet duidelijk is.
Anke gaat naar huis, ik wil meeeeeee :(
Ik zag er tegenop maar het was eigenlijk wel gezellig, beetje geklets en studio sport gekeken, even de Olympische Spelen bespreken met  de buurtjes echt wel leuk eigenlijk…..todat het licht uitging!

‘1,2,3…..12,13,14′ heh wie loopt er nou te tellen? Dat is dus mijn buurman! Die doet dat in zijn slaap! WTF? Ik dacht dat ie een grapje maakte maar helaas.
Hij stopt uiteindelijk met tellen en slaapt zacht, maar dan begint t ge-eikel pas echt! ‘AUW…AUHAUW, AUW, AHAUW’ en dat continu!
Een vrouw in een kamer verderop in de gang, althans de stem was vrouwelijk. De hele nacht door, ik hoorde de zusters bellen om te vragen wat er aan te doen en ik denk dat ze d’r uiteindelijk hebben platgespoten maar lekker is het niet voor mijn nachtrust…die ik dus ook niet krijg.

Dat tyfus ziekenhuisbed doet pijn aan mijn heupen als ik te lang op 1 kantje lig maar ik val uiteindelijk toch even in slaap. Word wakker als een zwangere vrouw met bekkenpijn (althans volgens mijn vrouw).

Het is al snel 06.00, dus dan komen de medicijnen weer en begint de dag! Hopen op herstel vandaag, IK WIL HIER WEG!

4 Comments to

“Afweer systeem”

  1. Avatar juli 31st, 2012 at 19:38 marianne Says:

    Ik zou graag wat voor jullie betekenen maar ik zou niet weten wat…
    Die machteloosheid ook…..
    Laat het me gerust weten als ik iets kan doen…ondertussen stuur ik jullie alle kracht die ik in me heb en brand ik mijn gelukskaarsje voor je die ik van Guus en je moeder voor mijn verjaardag heb gehad. Dát helpt zéker!
    Hou jullie taai! x


  2. Avatar juli 31st, 2012 at 21:20 Tamara Says:

    Mooie verhalen hoor. Lees ze graag. Zou willen dat het niet nodig was dat je ze schreef … Heus.. Maar de manier van schrijven is erg mooi en maakt indruk. Het geeft intens besef wat jij voelt en ervaart.
    Ik wens je veel kracht ook voor je gezin. Groeten uit Eindhoven.
    Tam


  3. Avatar juli 31st, 2012 at 22:05 Suus Says:

    Een lach en een traan; wat liggen ze toch angstaanjagend dicht bij elkaar! Heerlijke droogkloot (euh..vergeef me voor de woordspeling) ben je nog steeds, maar echt vrolijk word ik er toch niet van ;-( Lekker blijven schrijven, dat helpt echt, schijnt zelfs wetenschappelijk bewezen te zijn.. Hou je taai Frankyboy! X


  4. Avatar augustus 1st, 2012 at 11:47 DiedX Says:

    Mooi geschreven. Helaas geen mooi verhaal :(

    Sterke gozer!
    Diederik


Email will not be published

Website example

Your Comment: